Gastcolumn Dick Nienhuis, muziekkenner uit Haren (september 2024)

Verzamelaars

Toeval bestaat niet, aldus een bekend gezegde. Ik waag dit te betwijfelen bij het schrijven van deze column. Eén van de onderwerpen die ik wilde behandelen is het fenomeen “Verzamel LP”. Toen ik enige tijd geleden mijn gedachten hierover liet gaan, verscheen van de hand van Jan Vollaard het boek “”El Pea” met als subtitel “De magie van de labelcompilatie. Hoezo toeval bestaat niet. De insteek bij het benaderen van de verzamel LP, c.q CD is echter bij mij anders dan bij Vollaard. Hij gaat uit van een strikte benadering van artiesten op een en hetzelfde label, daar waar ik het iets breder zie. De gedachte achter de verzamel LP kan meervoudig zijn: reclame, service naar de koper/luisteraar of puur gewin.
Het mooiste uitgangspunt is de LP te zien als catalogus van een bepaald label of uitgever. De presentatie hiervan begon in de jaren ’60 en nam begin jaren ’70 een grote vlucht met titels als Rockbuster, Welcome the rockpeople en Fill your head with rock”. Zonder deze verzamelaars had ik de nodige groepen en soloartiesten gemist. Ik noem hier o.a. de formatie “Home” (van wie de leden later opdoken bij grote namen zoals Tina Turner en Led Zeppelin) en de toen nog amper bekende groep “Poco”. Een wat commerciëlere vorm is de verzamel LP met hits op een bepaald label. Beroemd geworden zijn de Tamla Motown verzamelaars en de “That’s soul” albums Deze vorm van LP/CD is, mede door ander luistergedrag, langzamerhand verdwenen. Puur geldgewin waren bij ons series als “Alle 13 goed”, ”Alle 14 favoriet” en als klapstuk de platen op labels als Arcade en K-Tel, lukraak bij elkaar gekochte titels. Waar ik wel blij van werd waren de LP’s Greatest hits of Best of… Regelmatig kwam het voor dat van artiesten, die weinig of geen hits hadden gescoord nog wel een LP verscheen met daarop hun hits aangevuld met B-kantjes en “plank” opnamen
In het kader van ‘achteraf verzamelaars’ is een mooi voorbeeld de serie “The golden years of Dutch popmusic”. Even zo mooi is de CD box “Nederbeat 63-69/Beat, bluf en branie”. Daaraan gekoppeld een serie dubbel CD’s, die wat dieper op de materie ingaan. Beide series zijn uitgegeven door Universal in samenwerking met Popinstituut NL. Tot slot noem ik nog de re-issue labels als Ace, Rhino en Bear Family, die gedegen de muziekgeschiedeis induiken en daardoor mooie CD’s met altijd goed gefundeerde info afleveren,