Column Bert Heikens (huisarts) september 2023

Zorg en hulp

Wij waren op vakantie in Italië dit jaar, op Sardinië om precies te zijn. Een lekke band deed de vakantiepret tijdelijk even drukken. Na vele uren stil te hebben gestaan, wachtend op verdere hulp, werden we intussen geholpen door allerlei vriendelijke Italianen. Mede door deze mensen kregen we uiteindelijk toch de juiste hulp, erg fijn. Onlangs was ik er op een snelweg getuige van hoe auto in de sloot belandde. Ik was als een van de eersten erbij. Bij aankomst bleek de man gelukkig ongedeerd, wonder boven wonder. Ook hier was ik getuige van veel vriendelijke en behulpzame mensen. De hulpverleningsdiensten inclusief. Zij gingen geroutineerd aan het werk en door teamwork was de situatie snel onder controle.
Ik realiseerde mij dat dit in mijn dagelijkse praktijk ook op dezelfde manier plaatsvindt. Dit zie je bijvoorbeeld bij kinderen die mantelzorg verlenen bij hun bejaarde ouders. Ik maak inmiddels wekelijks, soms zelfs dagelijks, mee dat ik hierin een rol moet spelen. Zwaar en tijdrovend, maar zeker ook dankbaar werk als je ziet hoe goed er door meerdere hulpverleners samen wordt gewerkt om de betreffende patiënt en diens familie te ondersteunen. Ook hierbij merk ik dat velen zich maximaal inzetten, ondanks dat het soms moeilijk is. Door begrip voor elkaars situatie te hebben en vriendelijk en rustig te blijven onder alle omstandigheden, lukt het meestal nog goed om elkaar te ondersteunen in de zorg rond iemand. Maar soms flitst het wel eens door mijn hoofd hoe het moet als er bijvoorbeeld een tekort zal komen aan de ambulances, politie en brandweer in Nederland. En wat als er straks een nog groter tekort ontstaat aan thuiszorg en andere betrokkenen rondom een patiënt? In vele delen van Nederland is dit al zo ver. Ik sta er maar niet al te lang bij stil en realiseer me dat zorgen voor elkaar een goede eigenschap is van de mens en dat maakt vaak echt het verschil.