De krant die je leest van A tot Z
Woensdag 6 Juli, 2022

donderdag 23 juni 2022

Column:

Column Hein Bloemink (juni 2022)

Door: Redactie

Dadendrang

Ik ben van 1961 en dus: 61 jaar. Ik schrik wel een beetje als ik deze zin herlees, want toen ik 16 jaar was rangschikte ik een 61-jarige in de categorie ‘stokoud’ of ‘aan zijn eind’. Iemand van 61 had in mijn jeugd een lange grijze regenjas aan, een smoezelige gleufhoed op en een kunstgebit in. Hoe anders is het nu. Ik heb geen van allen. De 61-jarige van nu (ik dus) is de 45-jarige van vroeger: actief, werkend en bomvol ambities. Ik wil nog leren drummen,, bestsellerauteur worden en ik wil de Engstligenalp in Zwitserland bedwingen. En deze zomer stap ik weer op de fiets om van Groningen naar Maastricht te fietsen. Maar toch is mijn dadendrang in essentie veranderd sinds ik 60+ ben. Het is best een prettige verandering, want ik raak de onrustige drang kwijt dat ik mij moet bewijzen tegenover de buitenwereld. Natuurlijk wil ik best indruk maken met mijn lange fietstocht, maar dan toch vooral in kleine kring en…op mezelf. Mijn naasten zullen nu zeggen: je wil nog steeds aandacht (dat klopt) en maakt nog steeds bombarie (klopt ook). Maar ik heb daar steeds minder van nodig om me prettig te voelen. De buitenwereld wordt minder belangrijk voor het innerlijke geluk. En de dwanggedachte ‘later als ik groot ben’ verzwakt. Veel dingen willen doen in weinig tijd zit er misschien nog wel in, maar wordt minder. Jachten en jagen als manier van leven? Ik vraag me nu af waarom ik dat zou doen. Een mollenklem zetten bij het eerste bultje zand? Onzinnig. Altijd discussiëren om mijn gelijk te halen? Niet meer nodig. Ik zou de hele samenleving het 60+-gevoel gunnen; het zou rust en tolerantie opleveren.

1 reactie

Ernst zegt:

Gewoon lekker jezelf blijven Hein, daar is nix mis mee en brengt je het verst!

24 juni 2022 om 12:27

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.