Column Hein Bloemink (september 2019)

Napijn

Haren is nu negen maanden onderdeel van de gemeente Groningen. Je kon erop wachten: het grote vergelijken is begonnen. Voordat de fusie een feit was, is er een strijd van zes jaren gevoerd door voor- en tegenstanders. Logisch dat beiden nu proberen de juistheid van hun argumenten achteraf te staven met feiten. Ik zie verschillende sentimenten. Zo zijn er medewerkers van de voormalige gemeente Haren, die vinden dat ze er op vooruit zijn gegaan op het gebied van professionaliteit. Zelf merk ik een wereld van verschil als het gaat om communicatie met de media. Waar in Haren twee dames overal iets vanaf moesten weten, is er nu een veel groter team voorlichters, die meestal direct ook inhoudelijk antwoord kunnen geven op vragen. Achter de schermen is voortvarend en zonder tumult gewerkt aan nieuwe voorstellen voor Brinkschool en Raadhuisplein en die worden deze maand in de raad afgehandeld. Zal het tumult nu alsnog losbarsten? Maar ik merk dat er nu ook echte fusiepijn voelbaar wordt. Haren werd destijds financiële zwakte verweten, maar nu zit de gemeente Groningen pas echt in zwaar weer, met miljoenen euro’s tekort. Men heeft ambities waardoor de OZB voor woningen flink is gestegen en sportverenigingen luiden de noodklok omdat ze die verhogingen niet kunnen betalen, net als de te verwachten hogere huur van sportvelden. Organisatiecomités van evenementen worden met extra kosten geconfronteerd, omdat de gemeente ze geen afvalbakken en ander materieel meer wil lenen (zoals Haren deed). Avondvierdaagse en Huttenbouw zijn twee voorbeelden. Haren hergroepeert zich: er is nu een club opgericht om Harense evenementen te beschermen tegen verschraling en ook één om de landschappelijke waarden te verdedigen tegen stadse fratsen. “Zie je nu wat ervan komt?” hoor je de tegenstanders van de fusie denken. Ik ben benieuwd hoe Haren zich nu gaat voegen naar de nieuwe werkelijkheid.