Fietsen naar de Hemel (slot)

Ruim een jaar schreef Freerk de Boer uit Haren columns waarin hij de lezer meenam in het laatste traject van zijn leven. Hij was ernstig ziek. Op 2 februari is hij overleden. Op zijn verzoek stellen wij ‘zijn plek’ nog één keer beschikbaar aan zijn levenspartner Maria. Haar verhaal zal misschien mensen die iemand hebben verloren tot steun zijn, omdat zij zien dat zij niet alleen zijn in hun verdriet.

Door Maria Romp, partner van Freerk

Laatste post…

En toen was het stil.
Geen columns meer. Geen nieuwe zinnen van Freerk.
Alleen dat vaste plekje in de krant waar zijn woorden niet meer staan.

Bij mij begint elke ochtend met hetzelfde kleine moment: heel even niet weten.
En dan komt het terug.
Dit is geen ziekenhuisopname. Geen tijdelijke pauze.
Dit is voor altijd.

Iedereen zegt: “Het gewone leven begint weer.”
Maar er ís geen gewoon meer.
Het gewone is wat verdwenen is.

De wereld draait verder.
De vuilniswagen komt. Mensen praten over vakanties en gemeenteverkiezingen.
Trump herschikt de wereld alsof het een Monopoly-bord is.
En hier in Haren klopt het huis niet meer.

Dat wringt.

In die laatste jaren zorgde ik voor zijn lijf.
Ik maakte soep, draaide kussens, plande bezoek, hield hem vast als zijn lichaam het niet meer kon.
Dat klopt.

Maar wat minder zichtbaar was:
hij zorgde voor mijn ziel.
Met droge humor als ik doorschoot.
Met nuchterheid als ik het overzicht kwijt was.
Met een simpele “kom eens hier” als mijn hoofd weer te hard draaide.

Op de fiets zat hij voor me, met zijn bruine hoed.
Hij keek vooruit en was ons kompas.
Ik trapte.
Zo leefden we.

In zijn laatste column schreef hij dat hij misschien “om de hoek zou kijken”.
Dat hij ons misschien nog iets zou laten horen of voelen.
Misschien doet hij dat wel.
Misschien zit hij dichterbij dan ik kan begrijpen.

De plek voor me is nu leeg.

Mijn hart zal nooit meer alleen van mij zijn.
Er zit altijd iets van hem in hoe ik kijk, hoe ik denk, hoe ik fiets.
Zijn onvoorwaardelijke vriendschap heeft me veranderd en alleen-fietsen zal nooit meer echt alleen zijn.

Dus ik sta weer op.
Het is niet makkelijk
Maar hij heeft mij, en misschien wel ons allemaal, laten zien wat leven is:
Zoek de zon, niet wachten tot het rustig wordt,
maar gaan.
Door de wind. Door de regen. Dwars door alles heen…