Met de rolstoelfiets naar Spanje

Wat Maria Romp en haar goede vriend Freerk de Boer aan het doen zijn is een huzarenstukje op het snijvlak van zwakte en kracht. Per rolstoelfiets zijn ze 23 mei vertrokken naar Santiago de Compostella in Spanje (ruim 2000 kilometer). Het belang zit niet in de sportieve prestatie alleen, maar vooral in hun diepere motieven. “Misschien zijn we gewoon gek”, relativeert Freerk vanuit zijn rolstoelfiets. Hij heeft ongelijk, want gek is dit koppel zeker niet. Ze rijden nu richting Bordeaux.

Geraniums
Vorig jaar waren ze al vol goede moed aan deze trip begonnen, maar zijn in Noord-Frankrijk gestrand. Niet door materiaalpech, maar door gezondheidspech. Daarom vervolgden ze op 24 mei de reis vanaf het Franse dorpje Hirson (net onder Charleroi). “We gaan via Parijs naar Bretagne en dan via de kust omlaag langs Bordeaux en Biarritz naar Spanje”, zegt Freerk met hetzelfde gemak waarmee hij de route beschrijft van zijn huis aan de Tuindorpweg naar de Jumbo aan het Anjerplein. Dit gemak lijkt naïef, maar is juist zijn grote kracht. De Boer heeft genoeg ernstige ziektes om de moed op te geven, maar dat zit niet in zijn aard. “Als ik achter de geraniums zit gebeurt er helemaal niks”, zegt hij. Tegen deze logica is niets in te brengen.

Maatje
De geest van Freerk de Boer is sterk en hij wil laten zien dat je ondanks handicaps (‘Daar heb ik er wel een paar van’) toch iets van het leven kan maken. Maar eerlijk is eerlijk, alleen met een sterke geest fiets je niet over de Pyreneeën naar Santiago de Compostela. Daarom reist hij samen met Maria Romp.

In de sloot
Maria helpt de zorgafhankelijke Freerk. Hoewel Freerk henzelf gekscherend ‘krikkie en krakkie’ op de rolstoelfiets noemt, is dit natuurlijk in werkelijkheid een gouden team. “Onderweg is er soms best strijd”, erkent Maria Romp. “Dan wil hij links en ik rechts. En tja, ik stuur, dus dan wordt het vaak toch rechts, haha.” Tijdens hun tochten wordt er weleens gekibbeld, maar meestal is het heel gezellig. Eendrachtig zijn zij onlangs bij Taarlo nog een sloot ingereden en moesten er door omstanders uitgetrokken worden. “Wat een avontuur”, lachen de optimisten.

Opeens ziek
De fietsbedevaart langs de pelgrimsroute (Camino) moet bewijzen waartoe men met grote wilskracht in staat is ondanks een verzwakt lichaam. Want: Freerk is ziek. Hij was ooit timmerman en tot 2019 reed hij nog pijlsnel als pakketbezorger op een gele DHL-bus door de regio. Niets aan de hand totdat een aantal ziektes hem tegelijk troffen, zodat hij nu vrijwel niet kan lopen, een stoma heeft en grote hoeveelheden medicijnen gebruikt. Genoeg om in een zorginstelling te kunnen wonen, maar dat wil hij niet. Dankzij Maria Romp hoeft dat ook niet.

Bezemwagen
Tijdens de reis wordt het stel gevolgd door een bezemwagen met vrijwilligers die zorgen voor campings, tenten, mondvoorraad. Een bus met volgeladen aanhanger, bijna een rijdende huisartsenpraktijk. Maar de ballast van een onwillig lichaam wordt gecompenseerd met de sterke wil, optimisme en (daar komt het woord weer) naïviteit die een mens vleugels geeft. Kijk voor hun ambities op www.onbeperktopdefiets.nl

Hoe gaat het nu?
Het duo is nu een maand onderweg en er is wel wat tegenslag: de fiets komt maar moeizaam tegen de heuvels op. “En dan moeten de Pyreneeën nog komen”, zegt Maria. De verzorging van Freerk is op de campings wel behelpen. “Maar dat we Parijs en Mont Saint Michel hebben gehaald was al geweldig. We zitten nu op de Vélodyssée richting Spanje.”